herb Cewice

Oficjalny serwis gminy

  • Pic 1
  • Pic 2
  • Pic 3
  • Pic 4
  • Pic 5
  • Pic 6
  • Pic 7
  • Pic 8
  • Pic 9
  • Pic 10
  • Pic 11
  • Pic 12
  • Pic 13
  • Pic 14
  • Pic 15
  • Pic 16
Dziś jest piątek 21 lipca 2017, dziś są imieniny: Daniela i Andrzeja

Atrakcje turystyczne

dodano: 2012-02-22 18:48:05

Dwór i park w Cewicach

Dwór ma charakter neoklasycystyczny. Usytuowany jest na wschodnim krańcu wsi. Wejście frontowe znajduje się od północy. Budynek wzniesiony został z cegły na kamiennym cokole. Tynk otrzymał charakterystyczne boniowania, czyli prostokątne podziały pozorujące wykonanie ścian z kamiennych ciętych ciosów. Wejście od północy poprzedzone zostało podmurowanym gankiem. W partii środkowej budynku umieszczono dwuosiowy ryzalit, który pierwotnie znajdował się po obu stronach budynku. Obecnie jest tylko od strony wschodniej. Bryła dworu w Cewicach składa się z trzech części wzdłuż wspólnej osi, biegnącej z północy na południe. Część północna jest dwuosiowa; posiada dwa rzędy okien wzdłuż dłuższej elewacji. Jest to cześć piętrowa o oknach na parterze sklepionych łękiem pełnym, tj. posiadających górną część w kształcie półokręgu. Od północy za podmurowanym gankiem znajduje się korytarz oraz dwubiegowa klatka schodowa prowadząca na piętro. Po jej prawej i lewej stronie znajduje się trakt, czyli rząd pomieszczeń. Na piętrze układ jest analogiczny. Całość przykryta została czterospadowym dachem. Część środkowa dworu jest siedmioosiowa. Okna, podobnie jak w części północnej są półkoliście zamknięte w tynkowanych opaskach. W części wschodniej znajduje się dwuosiowy ryzalit z arkadowymi płyciznami. W jednej z nich umieszczone zostało prostokątne wejście. Ta część dworu, oparta na rzucie litery "L", wysunięta jest na południe czteroosiowym traktem zachodnim. W trakcie wschodnim, od południa mieści się prostokątne wejście.

W pobliżu dworu znajduje się średniej wielkości park przydworski, powstały przypuszczalnie w pierwszej połowie XVIII wieku.

Park dzieli się na dwie części: leśną - południową i krajobrazową północno-wschodnią. Przy południowym jego skraju stoi dwór. Za dworem rozciąga się obszerna polana obramowana starymi świerkami. Na pobliskim trawniku rosną okazałe choiny kanadyjskie.

Przy szkole urządzono teren sportowy. Dziedzińcem, od strony drogi z Lęborka, prowadzi droga publiczna. Przy niej, w parku, znajduje się plac rekreacyjny z klombami, ścieżkami i ławeczkami. Na północ od budynku szkoły, u podnóża zadrzewionego stoku przebiega aleja, przy której rosną buki zwyczajne. W pobliżu znajduje się kamienny obelisk upamiętniający miejsce śmierci wejherowskiego prałata ks. Edmunda Roszczynialskiego. W parku za pomnik przyrody uznana jest aleja składająca się z 25 okazów buków zwyczajnych. Ich wiek określany jest na 180 - 220 lat. Ponadto pomnikami przyrody są lipy drobnolistne, rosnące przy szkole wzdłuż ogrodzenia.

Cmentarzysko kultury łużyckiej XII - VII w p.n.e. Siemirowice

Cmentarzysko w Siemirowicach położone jest w lesie, przy drodze prowadzącej z Siemirowic do Oskowa, zajmując obszar 1500 na 500 m. Większość z dwunastu mogił została naruszona jeszcze w czasach starożytnych.

Na podstawie wydobytych na cmentarzysku wyrobów metalowych oraz ceramiki, kurhany datowane są na IV okres epoki brązu (1000 - 800 r. p.n.e.) oraz początki V okresu tej epoki (ok. 700 r. p.n.e.). Zaliczane są do stanowisk grupy wschodniopomorskiej (kaszubskiej) kultury łużyckiej.

Na podstawie badań antropologicznych ustalono, iż średnia życia pochowanych na cmentarzysku wynosiła 25 - 35 lat dla kobiet i 35 - 45 lat dla mężczyzn. Stwierdzono też dużą liczbę pochówków dziecięcych. Do wielu popielnic złożono szczątki kostne kilku osób, najczęściej matek z dziećmi.

Kurhany miały w większości w rzucie poziomym kształt kolisty lub do niego zbliżony o średnicy od 5 do 10 m. Największy kurhan miał średnicę 18 m. Maksymalna wysokość kurhanów dochodziła do 1,5 m. Kolisty kształt kurhanów osiągnięto przez układanie u ich podstawy kręgów z dużych, ściśle przylegających do siebie kamieni. Podstawę stanowiły przeważnie pojedyncze kręgi. W ich środku znajdowały się skrzynie zbudowane z płasko łupanych kamieni. Nad skrzyniami, w granicach kręgu usypywano płaszcz z kamieni polnych. We wnętrzu skrzyń stały popielnice i naczynia gliniane pełniące funkcję przystawek oraz przepalone ludzkie kości. Towarzyszyły im nierzadko wyroby metalowe, najczęściej biżuteria oraz przedmioty użytku codziennego zmarłego. Dna skrzyń wyłożone były płaskimi kamieniami.

Inną formę stanowiły groby obwarowane. Miały one średnicę około 1 m i zbudowane były z kamieni polnych, które zabezpieczały wewnątrz umieszczone popielnice.

Trzecią grupę pochówków stanowiły popielnice dość często umieszczane pomiędzy kamieniami płaszcza. W jednym z siemirowickich kurhanów odkryto dwie płaskie stele (kamienie ustawione pionowo), zamykające od strony wschodniej krąg kamienny i wzmocnione od zewnątrz trzema małymi kamieniami. Ich usytuowanie należy wiązać z panującymi w kulturze łużyckiej wierzeniami, związanym z kultem słońca i przodków.

W jednym z kurhanów odkryto kamień o kształcie graniastosłupa, z wyraźnymi śladami ciosania. Większość z obiektów usypana była z wielu warstw kamieni, przysypanych żółtym, drobnym piaskiem. Przy tworzeniu cmentarzyska użyto ogromnych ilości materiałów budulcowych. Przyjmując za średnią obiekt o średnicy 8 m i wysokości 1 m, zgromadzić trzeba było 1500 m sześciennych budulca. Do innych cennych stanowisk archeologicznych na terenie gminy zaliczyć należy znaleziska kultury pomorskiej VII - II w p.n.e. w Bukowinie, Cewicach, Maszewie, Krępkowicach, Łebuni i Siemirowicach.

Kościół w Bukowinie p.w. Narodzenia Najświętszej Marii Panny

Pierwsze wzmianki o miejscowym kościele pojawiają się w 1571 r., w związku z napływająca na tereny Ziemi Lęborskiej reformacją. W roku tym w Bukowinie osiadł pierwszy pastor ewangelicki Gregorius Licetzki. Pomimo akcji rekatolizacyjnej, przeprowadzonej po śmierci Bogusława XIV w latach 1637 - 1657, kościół w Bukowinie pozostał pod władaniem protestantów aż do 1945 r.

Obecny kościół, wybudowany w miejscu, w którym pierwotnie stała dawna świątynia, ma konstrukcję ryglową. Został ufundowany w 1728 r. przez Ernesta von Weihera, co uwidocznione zostało w formie inicjałów na wiatrowskazie - chorągiewce na szczycie wieży. Ściana zachodnia świątyni wraz z wieżą obłożona jest okładziną z desek, zaś konstrukcja okien sięga aż po dach. Zniszczenia ostatniej wojny oraz powojenny remont zatarły w sposób znaczny pierwotny wystrój świątyni. Z nielicznych zachowanych obiektów zabytkowych na uwagę zasługuje znajdujący się w ołtarzu obraz olejny na płótnie z XVIII w. przedstawiający scenę ukrzyżowania Chrystusa oraz znajdującą się po lewej stronie przy ołtarzu chrzcielnicę, pierwotnie znajdującą się na wyposażeniu kościoła w Łebuni. Poza tym warto zwrócić uwagę na dwie nagrobne płyty (przed ołtarzem) poświęcone fundatorowi kościoła Ernestowi von Weiherowi oraz innemu przedstawicielowi rodu Weiher - Franciszkowi Jerzemu.

Wnętrze kościoła oświetlane jest przez półkoliście zakończone, współczesne witraże. Jest to świątynia orientowana z charakterystycznym wejściem od zachodu. Nad kruchtą znajduje się mała, dwukondygnacyjna wieża.

Kościół pod wezwaniem Michała Archanioła w Łebuni

Parafia w Łebuni powstała prawdopodobnie w okresie od 1050 r. do 1138 r., niemniej pierwszy wspominany w dokumentach kościół wybudowany został w XV wieku (około 1410 r.) przez jednego z książąt zachodniopomorskich, kiedy miejscowość wraz z okolicą wchodziła w skład diecezji kamieńskiej.

Obecny kościół w Łebuni znajduje się w centralnym punkcie wsi. Został wzniesiony z cegły licówki w 1870 r., w miejscu dawnej świątyni.

Jest to budynek orientowany, z prezbiterialną, pięcioboczną absydą i dwoma przybudówkami po obu stronach (w jednej z nich mieści się zakrystia) oraz z wieżą z portalem głównego wejścia od zachodu. Długość zewnętrzna świątyni wynosi około 32 m, szerokość około 18 m, wysokość wieży około 16 m. Wieża o czworobocznym przekroju wysunięta jest przed nawę i w dolnej części mieści przedsionek - kruchtę, posiadającą krzyżowe, ostrołukowe sklepienie. Wiodący do kruchty portal posiada ościeże ostrołukowe, czteroschodkowe obramowanie bez użycia cegły profilowanej. Portal zwieńczony jest trójkątnym szczytem. W łuku portalu ponad drewnianymi drzwiami, usytuowano maswerkowe okno. Spiczasty, wysoki, ośmioboczny dach wieży pokryto blachą miedzianą. U nasady dachu ulokowano 4 trójkątne wieżyczki o małych szczytach. Ściany zewnętrzne wspiera 18 schodkowych skarp, w tym dwie przy wieży, 10 przy korpusie głównym (po 5 z każdej strony) oraz 4 przy absydzie. Między skarpami nawy - korpusu głównego - umieszczono parami ostrołukowe okna o wysokości około 4 m. Pod nimi również parami ostrołukowe blendy o wysokości ok. 2 m. Fundamentalną podbudowę sięgającą do wysokości ok. 0,75 m ponad otaczający grunt, sporządzono z dużych ociosanych bloków granitowych. Dach nawy i prezbiterium pokryto dachówką. Całość stoi na ziemnej, około półtorametrowej, ogrodzonej wyniosłości w miejscu dawnego cmentarza. Wystrój wnętrza typowy dla zborów ewangelickich organizuje harmonia i spokój. Empory wstawione do naw bocznych wsparto na drewnianych słupach. Nawy oddzielają smukłe, ośmiokątne filary zwieńczone belkowatymi głowicami. Obejmują trzy przęsła po każdej stronie, od zachodu zamknięte chórem muzycznym z prospektem organowym. Organy o prospekcie neogotyckim posiadają mechanizm pneumatyczny. Wykonano je w 1906 r. w Szczecinie w firmie Felixa Grünberga.

Wnętrze kościoła posiada drewniany strop, polichromowany, poziomy w obu nawach bocznych, i dwuspadowy w nawie środkowej. Ołtarz zbudowany w 1870 r., niekonserwowany utracił swoje walory zabytkowe, przez co w 1966 r. został zastąpiony nowym - podobnym. W tym samym okresie ufundowano również oba, nowocześnie ukształtowane, ołtarze boczne. Ołtarz główny jest pod wezwaniem patrona kościoła - Michała Anioła. Na wieży zawieszono trzy dzwony metalowe odlane w 1870 r. w stalowni w Bochum.

Do ciekawszych zabytków, które zachowały się po dzień dzisiejszy zaliczyć należy: leżącą po lewej stronie przy prezbiterium na zewnątrz świątyni płytę z mało czytelnymi inskrypcjami "JOHAN HEINRICH BERGMAN HERING geboren 22 juni 1786 gestorben 26 oktober 1836".

Do obecnych czasów nie zachowały się, niestety: zabytkowy srebrny kielich mszalny z XVIII wieku o wysokości 23 cm, dwa odlane z brązu świeczniki ołtarzowe z XVI wieku o wysokości 54 cm każdy, odlane z brązu lichtarze ufundowane w 1903 r. przez Udo Rotha dziedzica folwarku w Łebuni, a także ozdobione dekoracją grawersko-rzeźbiarską okładziny trumienne uprzednio wyeksponowane wewnątrz starej świątyni.

Pałac i park w Łebuni

Posiadłość dworska posiada kształt zbliżony do prostokąta wydłużonego w osi północny-zachód, południowy-wschód. Jego powierzchnia wynosi 3,5 ha. Granice założenia wyznaczają: od wschodu szosa Lębork - Kartuzy, od południa droga łącząca Łebunię z Cewicami. Od zachodu granica biegnie ścieżką na krawędzi skarpy. Granice od północy wyznacza ogrodzenie folwarku. W kompozycji przestrzennej założenia wyróżnić można: część północną - gospodarczą oraz południową - ogrodową. Główny wjazd na teren usytuowany jest po stronie wschodniej. Jest to zachowana, historyczna brama o słupach ceglanych.

Pałac znajduje się w południowej części majątku. Położony jest na osi wschód - zachód z elewacją wjazdową od północy i ogrodową od południa, gdzie znajduje się park. Pałac posiada złożoną bryłę, wykazującą w swojej postaci liczne przebudowy oraz rozbudowę jakie miały miejsce w stosunku do jego pierwotnej postaci. W całości podpiwniczony - część piwniczna wykonana jest z kamienia - wzniesiony został z cegły otynkowanej i zdobionej boniowaniem. W XIX wieku do bryły głównej dobudowano od strony zachodniej dwuosiową, piętrową część pokrytą czterospadkowym dachem. Część ta wyróżnia się obramowaniami i zwieńczonymi łukowo oknami na parterze. Na piętrze są one proste.

Podczas rozbudowy pałacu, dobudowano doń kolejną część. Jest ona węższa od korpusu, lecz ma podobną szerokość elewacji frontowej. Posiada jedną kondygnację zasadniczą i poddasze użytkowe, doświetlone lukarnami w mansardowym dachu. Od strony podwórza na osi, posiada ona wejście do klatki schodowej z poziomu przyziemia. Klatka oświetlona jest łukowato, zwieńczonym oknem nad wejściem. Elewacja zachodnia podzielona została od zachodu pięcioma oknami, zaś od południa - od strony parku - jednym, prostym oknem.

Zasadniczą bryłę pałacu charakteryzuje osiowy ryzalit. Od strony ogrodu jest on trzyosiowy, piętrowy, zwieńczony trójkątem z półkolistym oknem i poprzedzony werandą o rzucie półwalca, dźwigającą taras z tralkami. Weranda posiada prostokątne, wielopolowe okna, dzielone pilastrami oraz boczne wyjście na przylegający do budynku taras. Od strony frontowej główne wejście mieści się w ryzalicie prostopadłościennym, dźwigającym kolejny taras z tralkami. Na nim umieszczono trzyosiowy ryzalit pozorny, zwieńczony trójkątem o półkoliście zakończonych oknach. Ryzalit wejściowy mieści krótki bieg schodów i dwa symetryczne pomieszczenia doświetlone wysoko umieszczonymi, małymi okienkami.

Dach głównej części użytkowej, wykazuje ciekawą konstrukcję uskokową, podobną do mansardowej. Doświetlony jest małymi lukarnami rozmieszczonymi symetrycznie po dwie z każdej osi ryzalitu. Szczytowa wschodnia elewacja mieści trzy okna w kondygnacji zasadniczej i poziomu poddasza, z tym, że okna środkowe są ślepe, a pod nimi znajduje się wejście do piwnicy.

Rozmieszczony na obrzeżach drzewostan podkreśla zachowane wnętrze ogrodowe. Część ogrodu, położoną na zachód od pałacu zajmowały ogródki warzywne. Teren ogrodu ma silne powiązane widokowe z otaczającym obrazem rolniczym. W panoramie roztaczającej się z terenu ogrodu wyróżniającym się elementem jest dobrze widoczna wśród pól kępa drzew. W niej usytuowany jest grób jednego z byłych właścicieli majątku - Udo Rotha.

W pobliżu pałacu - w jego południowej części - mieści się interesujący z uwagi na porastającą go florę, zrujnowany obecnie, park. Skład gatunkowy jest stosunkowo jednorodny i opiera się na rodzimych gatunkach drzew liściastych, wśród których zdecydowanie dominuje buk pospolity. W drzewostanie wyróżnia się grupa starych choin kanadyjskich, rosnąca po południowej stronie pałacu. Na terenie parku ok. 260 m na południowy - zachód od zabudowań dworskich, na zadrzewionym stoku rośnie uznany za pomnik przyrody dąb szypułkowy o obwodzie pnia 3,3 m, wysokości ok. 27 m oraz pierśnicy ok. 1 m. Do pomników zalicza się również rosnący na zadrzewionej skarpie obniżającej się ku dopływowi Okalicy, ok. 300 m na południowy zachód od zabudowań dworku, buk pospolity, którego obwód pnia wynosi 3,5 m, pierśnica 1,8 m, zaś wysokość ok. 25 m. Uznanym pomnikiem przyrody jest potężny, owocujący okaz bluszczu pospolitego - hedera helix - porastający fragment muru przy głównym wjeździe na posesję. Najliczniejszą grupę stanowią drzewa w wieku od 70 do 100 lat. Najstarsze drzewa, buki i lipy - kilka sztuk - osiągnęły wiek około 130 lat. Warstwa krzewów jest bardzo uboga. Niewielkie ich skupienia stanowią: śnieguliczka biała, rosnąca przy historycznym ogrodzeniu od strony szosy, oraz gęsta grupa bzu czarnego.

Dąb szypułkowy "Świętopełk"

Jego wiek datuje się na około 650 lat, choć niektórzy badacze historii są skłonni dać mu nawet około 1100 lat. Ma stosunkowo mały obwód - około 8 m, charakteryzuje się bardzo cienkimi słojami z uwagi na to, że rośnie na suchej, jałowej i piaszczystej glebie. Wysoki na około 20 m, wspaniale prezentuje się późną wiosną i latem, podczas kiedy jego korona w całości pokryta jest intensywnym i gęstym okryciem liści.

Rezerwat przyrody "Karwickie Źródliska"

Rezerwat przyrody "Karwickie Źródliska" obejmuje fragment lasów w pobliżu wsi Karwica z naturalnymi źródliskami rzeki Unieszynki. Miłośnicy przyrody znajdą tu rzadkie gatunki flory i fauny. Rezerwat położony jest na południowej krawędzi lasów leśnictwa Święte. Atrakcją rezerwatu jest fragment torfowisk z licznymi ciekami wodnymi, porośniętymi olchą. Woda, wydobywająca się ze stoków porośniętych ponad stuletnim drzewostanem bukowym, spływa i zasila rzeczkę. "Karwickie Źródliska" stanowią doskonałe miejsce do odbycia lekcji przyrody , pieszych wędrówek i wypoczynku.

e-Urząd

Ogłoszenia

Multimedia

Instytucje

Strategie

Dane teleadresowe

Urząd Gminy w Cewicach
ul. W. Witosa 16
84-312 Cewice

tel: 59 861 34 60, 861 34 61
fax: 59 861 34 62
email: sekretariat@cewice.pl

Ważne informacje

NIP: 841-10-13-327
REGON: 000531677

konto: 33 9324 1018 0022 6556 2000 0330

Nasz urząd
Korzystanie z serwisu oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie, z których niektóre mogą być już zapisane w folderze przeglądarki. Nie pokazuj więcej tego powiadomienia